پنجشنبه, 23 آبان 1398
کد خبر: 12421

«احراز هویت و صلاحیت تهیه‌ کنندگان»؛ موضوعی مغفول مانده در «تئاتر ایران»

آوینی فیلم: در طول چند سال اخیر ورود افرادی در سمت تهیه‌کننده، مجری طرح و مدیرتولید به حوزه تئاتر کشور باب شده است که این افراد در ذیل این عناوین، در ظاهر برای حمایت و کمک به گروه‌های تئاتری و تلاش برای اینکه کارگردان یک اثر هنری بتواند با خیال راحت و بدون دغدغه به امر خلاقه و هنری خود بپردازد، شروع به فعالیت کرده‌اند اما این ظاهر ماجرا بوده و در ادامه شاهد بروز مشکلات فراوانی از ناحیه این افراد بوده‌ایم.

آوینی فیلم: یکی از اصلی‌ترین مشکلاتی که طیفی از تهیه‌کنندگان و مدیران تولید با خودشان به حوزه تئاتر وارد کرده‌اند مساله رسیدن فوری به سود مالی و فروش بیشتر نمایش‌ها به هر طریق ممکن بوده است که همین مساله پای چهره‌های سینمایی، موسیقایی، سلبریتی‌ها و حتی شاخ‌های مجازی و اینستاگرامی را به تئاتر باز کرد و این مسیر همچنان هم ادامه دارد. به گزارش مهر، به دلیل نداشتن تخصص و بیگانه بودن اکثر این مدیران تولید و مجریان طرح با حوزه تئاتر و ساز و کار و فضای این حوزه اختلافات بسیاری را شاهد بوده‌ایم.

بازهم نقش مبهم «تهیه‌کننده» در تئاتر

متاسفانه نقش تهیه‌کننده در تئاتر ما اصلا مشخص نیست و در بسیاری از نمایش‌ها شاهد هستیم که به جای عنوان تهیه‌کننده از عناوینی چون مدیر تولید یا مجری طرح استفاده می‌کنند که در واقع هر سه این عناوین در تئاتر ما یک معنی را می‌دهند در حالی که مدیر تولید در تعریف جهانی جزو تیم تهیه یک نمایش است و قرار است پروسه تولید اثر را مدیریت کند اما در تئاتر ایران شاهد هستیم نمایشی بدون داشتن تهیه‌کننده فقط نام یک نفر را به عنوان مدیر تولید یا مجری طرح پروژه اعلام می‌کند در حالی که معلوم نیست این مدیر تولید دقیقا چه وظیفه‌ای در گروه برعهده دارد.

معضل مشترک خصوصی‌ها و دولتی‌ها

این معضل هم در مورد نمایش‌هایی که در بخش خصوصی روی صحنه می‌روند وجود دارد و هم در مورد آثاری که در تماشاخانه‌های دولتی اجرا دارند. تهیه‌کنندگان نمایش‌های خصوصی به بهانه اینکه کارشان در تماشاخانه‌ای خصوصی اجرا می‌شود و وابسته به گیشه است و باید هزینه سنگین سالن را هم پرداخت کنند مدام پرداخت دستمزدها را به تعویق می‌اندازند و نمایش‌هایی که در سالن‌های دولتی اجرا دارند نیز با توجیه این مساله که اداره کل هنرهای نمایشی چندین ماه بعد قرار است مبلغ کمک هزینه را به گروه پرداخت کند از تنظیم قرارداد و حتی پرداخت دستمزد سرباز می‌زنند. اما مساله این است وقتی قرار است گروهی از اداره کل هنرهای نمایشی هزینه تولید نمایشش را دریافت کند و بقیه مبالغ را هم از گیشه بگیرد دیگر نقش تهیه‌کننده که به عنوان سرمایه گذار وارد گروه شده است، چیست؟

حضور تهیه‌کننده در تئاتر باید به عنوان یک پشتوانه موجب فراغ بال عوامل یک پروژه نمایشی باشد نه اینکه برعکس عمل کند و بیشتر از رفع دغدغه‌های مالی و معنوی به استرس و اضطراب گروه بیفزاید.

از آنجا که هیچ کنترل و نظارتی از جانب اداره کل هنرهای نمایشی روی فعالیت این افراد وجود ندارد و خانه تئاتر نیز بعد از گذشت این همه سال و پیگیری‌هایی که سال گذشته انجام شد علاقه‌ای به تشکیل انجمن مدیران تولید و تهیه‌کنندگان تئاتر از خود نشان نمی‌دهد پیگیری فعالیت‌های این گروه کار دشواری است.

لزوم عقد قرارداد از طرف تهیه‌کننده با همه عوامل یک اثر نمایشی و نظارت اداره کل هنرهای نمایشی و خانه تئاتر روی این مساله، پیگیری و توجه به شکایت‌های مطرح شده در این زمینه و از همه مهمتر تایید صلاحیت افرادی که به عنوان تهیه‌کننده و مجری طرح وارد فضای تئاتر می‌شوند از اهمیت بسیاری برخوردار است.

با وجود تاکید وزیر ارشاد به نظر می‌رسد حوزه تئاتر نیز نیازمند رسیدن به یک نگاه مشترک در زمینه «احراز هویت و صلاحیت تهیه‌کنندگان» است و مساله حسن شهرت و داشتن تخصص و تجربه نیز باید مورد توجه قرار گیرد که این امر همانطور که وزیر ارشاد نیز بر آن تاکید داشت باید در فضای صنوف پیگیری شود.

 


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.