جمعه, 1 آذر 1398
کد خبر: 12130
نسبت سینمای ایران با «دفاع مقدس» چیست؟

لنزهای سینمای امروز را باید شست

آوینی فیلم: به هفته دفاع مقدس که می رسیم، بهانه ای می شود تا به یاد بیاوریم روزهای حماسه سازی که ملت شریف ایران به پا کردند و ایامی که با دست خالی در برابر مستکبران پیروز شدند تا به شکل ملموس اعلام کنند که حقیقت بر هر مُهره ای برتری پیدا می کند و کلام خدا حق است و خون شهادت جاری است. همانگونه که شهید آوینی به زیبایی نوشت: «شهادت قلبی است که خون حیات را در شریان‌ های سپاه حق می ‌دواند و آن را زنده نگه می‌ دارد.»
آوینی فیلم

هر چند هفته دفاع مقدس گرامیداشت فرخنده ای است از ایثار و از جان گذشتگی مردان و زنان باایمان ایرانی در مقابله با دشمن بعثی و قدرت های غربی، ولی آنچه می ماند و باید مورد نظر جدی قرار بگیرد، توجه به فرهنگ «ایثار و شهادت» است. ایمان به باوری خدایی که هرگونه رنگ و ننگ را از بین می برد و آنگاه جانها فدای راهی می شود که در مسیر حقانیت است. پس درود بر شرف همه ایرانیانی که همچنان با ایمان به خدا و براساس روح حسینی در مسیر ارزشها گام برمی دارند و محافظ و همراه کشور اسلامی خود هستند و اجازه ورود بیگانه به مرزهای کشور را نمی دهند.

دفاع مقدس

به گزارش آوینی فیلم، وقتی صحبت از «دفاع مقدس» که می شود، تنها یک هفته نمی تواند برملاکننده ارزش و اعتبار این عنوان گرانقدر باشد. باید پاس داشت رشادت های دیروز قهرمانان وطن در دفاع از میهن گرامی را که 8 سال جانانه مقاومت کردند و نگذاشتند ذره ای از این خاک دست دشمن بیفتد و باید ارزش گذاشت بر فداکاری های زنان و مردانی که با ایمانی خدایی توانستند مقتدرانه دشمن را از پای درآورند. و باید گرامی داشت همه این سالهای بعد از پایان جنگ تحمیلی را که در سنگرهای مختلف حماسه ها آفریده شد و از علم و تکنولوژی تا ورزش پیروزی ها توسط دلاورمردان ایرانی به ثبت رسید. بطور حتم شهادت قهرمانان دانشمند هسته ای ما همانقدر گرانقدر است که جانبازی های سربازان رشید ایرانی در خاکریزهای جبهه در طی سالهای جنگ تحمیلی به ثبت رسید. و ما همچنان نیازمند وجود «فرهنگ جبهه» در همه سالهای گذر از پایان جنگ تحمیلی هستیم و همچنان می دانیم آنچه دشمنان ما را از فکر حمله دور نگه می دارد، حفظ روحیه مقاومت و ایثار نزد ایرانیان است که شهامت تهاجم دشمنان را در نطفه کور می سازد. با این همه فرهنگ و هنر ایرانی در طی همه این سالهایی که گذشت چه دستاوردی همراستا با فرهنگ جبهه و ایثار و مقاومت داشته است؟ دولتمردان ما در دولتهای مختلف طی سالهای پس از پایان جنگ تحمیلی تا چه حد توانستند روحیه به جا مانده از مقاومت و ایثار را از طریق فرهنگ و هنر به تصویر درآورند؟ هنرمندان ایرانی تا چه حد توانستند روحیه قهرمانانه ایرانیان را به شکلی هنرمندانه به دیده جهانیان بنشانند؟

دفاع مقدس

به گزارش آوینی فیلم، جای تعجب بسیار دارد که این همه سالها گذشت و رشادت ها به ثبت درآمد و 8 سال مقاومت یک ملت آزاده در تاریخ به جا ماند ولی تصویری جهانی به شکل دراماتیک از آن به جهان مخابره نشد. وقتی سینمای جهان و در راس آن بنگاه خبری هالیوود را مرور می کنیم، با وجود همه خونریزی ها و استکبار سالیان دراز حاکمانش، انواع فیلمهای جنگی را می یابیم که قهرمانانی را تحویل مخاطبان جهانی می دهند و با وجود انواع قصابانی که داشته و دارند، هنوز و هرساله اسطوره های مجازی در قاب تصاویر هنری می سازند و آنگاه جای پرسش باقی می ماند که چرا سینمای ایران به جز چند مورد محدود و انگشت شمار همچنان روی دایره بسته ی شعار و بهانه گیری مانده و نمی تواند در عمل حماسه ای مجنون وار را به قاب تصویر درآورد.

دفاع مقدس

هر ساله به هفته دفاع مقدس که می رسیم، همچون دوران دهه مبارک فجر تنها میزگردهایی برگزار می شود و گفتگوهایی صورت می گیرد و آمارها و جدیدا پست هایی مجازی توسط مسئولان سینمایی به ثبت می رسد و ثمره این یک هفته و ده روز تعداد زیادی گلایه و تبریک و شعار است و ماحصل کار هیچ اثر هنری قابل توجهی به جا نمی ماند و مانند بسیاری دیگر از معضلات موجود هیچ گاه ثمره ای رخ نمی دهد و سینمایی شکل نمی گیرد و ما می مانیم و حسرت ها و مخاطبانی که همچنان چشم انتظار سینمای مطلوب خود هستند ولی در عمل فیلمهای نازل کمدی و اجتماعی سازهای پرادعا و بی بهره را می بینند که روی پرده های سینما جولان می دهند.

در همین روزها که خبر سالن های خالی سینماها مرور می شود کسی به تفکر نمی نشیند که چرا مردم از سینمای امروز رویگردان شدند و به غیر از چند مورد محدود از اکران فیلمها که آن هم در برابر جمعیت ایران هیچ است، رقم قابلی در گیشه شکل نمی گیرد. دلیلش ساده ولی هضم و درکش شاید به نفع برخی ها نباشد تا بدانند این تولیدات با ذائقه مردم دیندار و حماسه ساز ایرانی همخوانی ندارد و هنوز خیلی ها نسبت به این سینما همانند سینمای پیش از انقلاب با دیده تردید نگاه می کنند و رفتن به سینما را جائز نمی دانند.

شهید آوینی

سینمای دفاع مقدس فارغ از هرگونه شعار هنرمندان و وعده مدیران نیاز به کاری جهادی دارد و کار جهادی در کنار تفکری انقلابی و انسان های خلاق شکل می گیرد. همانگونه که سید شهیدان اهل قلم در نامه ای خطاب به برادر نوشت: «شمشیرمان قلم است و بیل و کلنگ و در راه سازندگی ایرانی آزاد گام نهاده‌ایم.» پس باید بوی خوش انقلاب اسلامی و دفاع مقدس را درک کرد و در مسیر هنر متعالی گام برداشت چرا که سینمای دفاع مقدس، جلوه ای از زیبایی های چگونه بودن است.

فیلم دیدبان

بطور حتم تولید پُرهزینه فیلمهای دفاع مقدسی بدون بودجه دولتی و نهادهای انقلابی شکل نمی گیرد و فارغ از زردنویس های فضای مجازی که با طرح توطئه بودجه های رانتی، کاسبی مجازی! می کنند، باید به فکر بود و طرحی نو در انداخت. سینمای دفاع مقدس نیاز به مدیران دلسوز و کاربلدی دارد که فارغ از شعار و گذاشتن پست در فضای مجازی، آستین ها را بالا زده و با کمک اهالی فکر و اندیشه درصدد احیای سینمای دفاع مقدس باشند.

باید لنز دوربین های امروز سینمای ایران را با نگاهی انقلابی شست تا همچنان همانند گذشته دیدبان راستین جامعه ایران در هنر هفتم شد و با مدد گرفتن از روحیه حسینی راهی میدان شد. میدانی که بطور حتم مین هایی دارد که نمی خواهند یاد شهدا زنده باشد و از طریق شبکه های اجتماعی جوی سمی راه می اندازند تا انقلابیون را از مسیر خود سرد سازند. مین هایی که هنوز خنثی نشدند و با تفکرات لیبرالی حتی می خواهند عنوان «شهید» را از خیابان ها و کوچه ها پاک کنند، هر چند انقدر دورافتاده از حقیقت هستند که نمی دانند اگر هم نام ها حذف شود، خاطره ها باقی است و اگر همچنان سینما در برابر واقعیت های تاریخی سکوت کند، حماسه ها و حماسه سازان در راه هستند و این موج حسینی هیچ گاه نزد ملت ایران خاموش نخواهد شد.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.