جمعه, 1 آذر 1398
کد خبر: 12116
گفتگوی آوینی فیلم با عباس رافعی کارگردان و تهیه کننده سینما

این سینما در شأن جمهوری اسلامی ایران نیست

آوینی فیلم: این روزها سینمای ایران حال و روز خوبی ندارد. رقم فروش فیلم ها نسبت به سال گذشته در ماه های مرداد و شهریور افت شدیدی داشته و برخی سینمادارها به دلیل مخارج سینماداری چندان علاقمند به فعالیت نیستند. فیلم ها به راحتی راه به بازار قاچاق پیدا می کنند و محتوای آثار تولیدی با خواست مردم همخوانی ندارد. این مشکلات متعدد بهانه ای شد برای گفتگوی آوینی فیلم با «عباس رافعی»، کارگردان و تهیه کننده باسابقه سینمای ایران که فیلم جدید خود را هم قربانی فضای نامناسب اکران می داند.
آوینی فیلم

عباس رافعی در گفتگو با آوینی فیلم درباره فروش پایین فیلمهای در حال اکران در دو ماه اخیر گفت: اتاق فکری برای سینمای ایران وجود ندارد. هیچ نوع سیاستگذاری در اکران نیست و تصمیم می گیرند همه فیلمهای پرفروش سال را در یک برهه زمانی مشخص مثل عید نوروز نشان بدهند و در ماه های دیگر دستشان خالی می ماند. ما اگر یک متولی کارشناس و صاحب رای در سینما داشتیم، میشد که یک تقسیم بندی درست انجام بشود. به نظرم شورای صنفی نمایش باید بتواند نماینده واقعی صنوف باشد و نمایندگانی از پخش کنندگان و تهیه کنندگان و وزارت ارشاد در آن باشد.

فیلم آوازهای سرزمین من

کارگردان فیلم ضدداعشی «آوازهای سرزمین من» در ادامه گفت: مشکل امروز شورای صنفی نمایش این است که بحث رانت و رانتخواری به آنجا هم کشیده شده است یعنی وقتی اعضای شورا خودشان فیلم تولیدی و دفتر پخش دارند دیگر چگونه می توانند عادلانه رفتار کنند. تا زمانی که در سینما منافع فردی بر منافع ملی و جمعی ترجیح داده شود، اوضاع همین خواهد بود.

عباس رافعی

عباس رافعی درباره میزان توفیق حسین انتظامی در سازمان سینمایی گفت: یک متولی کاردان در سازمان سینمایی می تواند خیلی از مسیرهای نامناسب را هموار کند. من فکر می کنم آقای حسین انتظامی مهمان سینمای ایران است و احتمال دارد یکسال بعد از سینما برود. کسی که مهمان است خیلی تصمیم گیر نیست! در دهه 60 وزارت ارشاد و معاونت سینمایی تصمیم می گرفت و برنامه ریزی می کرد ولی الان نه رای وزارت ارشاد اهمیت دارد و نه پروانه ساخت و نمایش آن اعتبار دارد. ارشاد دیگر پشت هیچ کدام از آرای خود نیست. آن زمان وزارت ارشاد در پایان سال برای سال آینده یک دفترچه تهیه می کرد و مشخص میشد که سیاستهای تولید و اکران و نمایش چگونه خواهد بود. در آن دفترچه که در دوران مدیریت آقای ضرغامی در سینما تهیه میشد مشخص میشد که مثلا برای سال آینده چند فیلم دفاع مقدسی تولید می شود و ژانرهای متنوعی در آن طراحی میشد ولی الان در شرایط بی قانونی هر کسی هر کاری انجام می دهد.

فیلم کیمیا و خاک

کارگردان فیلم انقلابی «کیمیا و خاک» در ادامه به آوینی فیلم گفت: سینمای ایران نماینده تمام قدی برای جامعه ایران نیست. مردم خود را در فیلمهای امروز نمی بینند. حتی سینمای ایران مثل سینمای هند نمی تواند رویاهای مردم را نشان بدهد. مردمی که گرفتار مشکلات معیشتی و اقتصادی هستند، در فیلمهای امروز کجا هستند؟ شرایط بغرنج منطقه ای در فیلمهای تولیدی امروز کجا قرار دارد؟ یا تولید فیلمهای دفاع مقدسی در این سالها چقدر بوده است؟ به نظرم این سینمایی که آقایان اداره می کنند، در شأن جمهوری اسلامی ایران نیست. مشکل امروز سینمای ایران را باید در فقدان نظامنامه سینمایی دانست. تولید و پخش در شرایطی می تواند مطلوب باشد که سینما یک سند مشخص و هدفمند داشته باشد. وقتی به جشنواره فیلم فجر به عنوان ویترین سینمای یک ساله ایران نگاه می کنیم، کدام فیلم را پیدا می کنیم که نشان بدهد سینمای ایران در چهلمین سالگرد پیروزی توانسته از معایب عبور کند؟! هنوز فیلم سینمایی «خونبارش» که یک سال بعد از انقلاب ساخته شد، هم به لحاظ فرم و هم محتوا از فیلمهای امروزی قوی تر است.

عباس رافعی

عباس رافعی درباره آخرین وضعیت اکران فیلم سینمایی «بهت» و دلیل فاصله میان تولید تا اکران آن گفت: دفتر پخش هدایت فیلم آخرین بار به ما اعلام کرد که بعد از ماه های محرم و صفر فیلم «بهت» را اکران می کند و امیدواریم که دیگر مساله ای پیش نیاید. دلیل تاخیر در اکران هم این بود که پخش کننده نتوانسته بود برای فیلم سرگروه بگیرد. فیلم «بهت» بازیگران شناخته شده ای هم دارد ولی ماجرا این است که پخش کننده ها دیگر آن قدرت گذشته را ندارند و الان قدرت دست سینمادار است و آنها برای سینمای ایران تعیین تکلیف می کنند و سینمادارها تعیین می کنند که مسیر سینمای ایران به کدام سو برود.

فیلم فصل فراموشی فریبا

این کارگردان اضافه کرد: سینمادارها تصمیم می گیرند که چه فیلمی ساخته شود چون می گویند اگر فیلم کمدی باشد و فلان بازیگران در فیلم باشند ما آن را اکران می کنیم و این قبل از نوشتن فیلمنامه اتفاق می افتد! وقتی این شرایط حاکم باشد به تدریج تعداد فیلمهای دغدغه مند و اجتماعی و مردمی کم می شود و سینمای نازل کمدی جان آن را می گیرد.  


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.