سه شنبه, 30 مهر 1398
کد خبر: 11726
گفتگوی صریح آوینی فیلم با «مرجانه گلچین» درباره نقش فروشی و باندبازی و بی هویتی در سینما

فیلمهای سینمای ایران بیشتر در زمینه خیانت و ارتباطات ناسالم است

آوینی فیلم: هر چند «مرجانه گلچین» در سالهای اخیر با بازی در سریالهای کمدی و پُرمخاطب تلویزیون مورد توجه قرار گرفت اما مخاطبان قدیمی سینمای ایران به یاد دارند که «مرجانه گلچین» جزو مهمترین چهره های سینمای ایران در چند دهه پیش بود. بازیگری که تجربه بازی در فیلم ترسناک «شب بیست و نهم» و ملودرام های اکشن از جنس «ضربه طوفان» را دارد، در گفتگو با آوینی فیلم برای اولین بار به تندی و با صراحت از وضعیت وخیم سینمای ایران انتقاد کرد و درباره باندبازی و نقش فروشی گفت و بعضی از همکاران سینمایی اش را نقد کرد و موضوع بسیاری از فیلمهای تولیدی در این سالها را مبتذل دانست.
آوینی فیلم

«مرجانه گلچین»، بازیگر مطرح سینما و تلویزیون کشورمان که نامی کاملا شناخته شده با نقش آفرینی های جذاب برای مخاطبان است، منتقدانی هم دارد که معتقدند آثارش به کلیشه رسیده است. این بازیگر شناخته شده نسبت به این انتقاد واکنش نشان داده و به آوینی فیلم گفت: این عنوان کلیشه را که بعضی از رسانه ها درباره من به کار می برند به هیچ وجه قبول ندارم و دنبال بهانه ای هستند که به یک مساله رنگ و لعاب بدهند. اصلا قبول ندارم که هیچ کدام از نقشهایم کلیشه ای شده باشند. هر کدام شخصیت ها و گریم های متفاوتی دارند و شخصیت ها با آن نوع بازی مورد استقبال قرار می گیرند. نوع کارها آن نوع بازی را می طلبد چون خروجی اش باید در نهایت همراه با استقبال مردم باشد که خوشبختانه درباره کارهای من این اتفاق افتاده است و استقبال مردم مهمترین اصل و موجب افتخار من است.

مرجانه گلچین

مرجانه گلچین یکی از استعدادهای درخشان سینمای ایران در آثار جدی دهه های 60 و 70 بود و در پاسخ به این که چرا در سالهای اخیر قابلیت هایش کمتر بروز یافته است، به آوینی فیلم گفت: مقصر من نیستم. در هر صورت بازیگری که توانسته در نقشهای جدی و فیلمهای ترسناک و ملودرام بازی کند و مورد توجه باشد، پس توانایی بازی در ژانرها و نقشهای مختلف را دارد. وقتی هم از کار کمدی به سریال جدی و متفاوتی مثل «نفس گرم» می روم نشان می دهم که خودم دنبال تنوع هستم و این قابلیت را دارم. منتهی متاسفانه خیلی راحت نقشها را طراحی می کنند. نویسنده ها و کارگردانهای ما معمولا دنبال نقشهای تازه نیستند و نمی خواهند قالب های قبلی بازیگر را بشکنند و اصلا سراغش نمی روند و واهمه دارند. چون کار سختی است وقتی بخواهی از یک بازیگر کمدی در کار کاملا جدی استفاده کنی. اما من حاضرم و از نقشهای جدید و متفاوت استقبال می کنم ولی نمی دانم چرا این اتقاق نمی افتد. البته شنیدم که در چند دفتر گفتند که مرجانه گلچین صورت بسیار مهربان و شیرینی دارد و ما چطور بخواهیم نقش منفی به او بدهیم! من این حرف را نه اصلا می پسندم و نه اصلا دیالوگ درست و به جایی برای این حرفه است.

بازیگر فیلم «عروسی خون» در ادامه گفت: این قابلیت را برای ایفای نقشهای متفاوت کاملا در خود می بینم همانگونه که بازیگران زیادی در دنیا نقشهای کاملا متفاوتی بازی می کنند. اما متاسفم که این جسارت در کارگردانهای ایرانی وجود ندارد. البته در نمونه های اخیری که بازی کردم و غیر کمدی است، سریال «بی قید و شرط» به کارگردانی آقای شهرام شاه حسینی است که در آن کاملا در نقش جدی بازی می کنم و آماده پخش در پاییز است و به نظرم قرار است از شبکه یک پخش شود. به نظرم برای بازیگر نباید هیچ حد و مرزی برای بازی در نقش جدی یا کمدی وجود داشته باشد و وقتی هر دو شکل کار را بازی کردی و مورد اقبال مردم هم واقع شدی، پس قاعدتا میتوانی در هر دو نوع بازی کنی. مهم، تنوع در نقش است که متاسفانه خیلی از کارگردانهای ما اهل ریسک نیستند و سعی می کنند از بازیگران با چهره هایی که دیده شدند و با آن شکل و شمایلی که جا افتاده و مردم دوست دارند، استفاده کنند.

مرجانه گلچین

مرجانه گلچین به صراحت از فضای کلیشه سازی در سینما و تلویزیون انتقاد می کند و با تاکید بر آمادگی اش برای ایفای نقشهای متنوع به آوینی فیلم گفت: این بازیگر است که باید برای شکستن قالب خود بترسد ولی اینجا برعکس است و کارگردانها و تهیه کننده ها میترسند. من با کمال میل این رضایت را دارم و در خودم این توان را می بینم که همانطور که مخاطب را در کارهای کمدی به سمت خود جذب کردم، بتوانم در کارهای جدی هم مخاطب داشته باشم. فقط باید سوژه، متن و داستان انقدر در من انگیزه به وجود بیاورد که با روی باز با نقشهای جدی برخورد کنم. ولی وقتی خیلی از متن ها را میخوانم، نقشها این قابلیت را ندارند. بازیگر سریال «بزنگاه» افزود: سریال «نفس گرم» به کارگردانی آقای عسگرپور هم که قبلا پخش شد، نقش جدی داشتم. این روزها بعد از سریال نوروزی «زوج یا فرد» که مورد توجه مخاطبان قرار گرفت، متن های زیادی به دست من می رسد که مورد رضایتم نیست تا انشاء الله ببینم از بین این پیشنهادات کدام بهتر است.

مرجانه گلچین که جزو بازیگران انگشت شمار سینمای ایران در سالهای دور بود، به شدت وضعیت امروز سینمای ایران را به باد انتقاد گرفت و در این خصوص به آوینی فیلم گفت: سینما در این سالها مافیای خود را پیدا کرده و برای انتخاب شدن باید جزو آن باندها باشی! مگر می شود بازیگری که در تلویزیون انقدر اقبال پیدا کرده نتواند در فیلم های خوب کمدی بازی کند؟! طبیعی است که یک فضای غیرحرفه ای در سینما حاکم است. خیلی از فیلم های کمدی که تولید می شود، سرگرم کننده های مبتذلی هستند که هیچ بار ارزشیِ فرهنگی ندارند. متاسفانه درباره خیلی از این فیلمها باید این تعبیر بد را به کار ببرم. این سینما بازیگران تکراری انتخاب می کند و نشان می دهد این فضا کاملا هدایت شده است که میخواهند یک عده ای نباشند تا آنها بتوانند بازی کنند.

مرجانه گلچین

بازیگر سریال «زوج یا فرد» ادامه داد: در تابلوی نقاشی هم اگر تنوع وجود نداشته باشد، یکنواخت خواهد شد. هارمونی رنگ ها در کنار هم یک اثر زیبا ایجاد می کند. متاسفانه در انتخاب ها انقدر دچار تکرار شده ایم که دلزدگی برای بازیگران سینما ایجاد کرده است و این همه بازیگر بیکار هستند و فقط عده مشخصی کار می کنند که مجال نفس کشیدن به همکاران خود نمی دهند. مگر یک بازیگر چند نقش را در سال می تواند بازی کند؟ چقدر میتواند نوع آوری داشته باشد؟ در این چند سال اخیر انقدر فیلمها و نقشها نزدیک به هم بودند که آدم اسم فیلمها را اشتباه می کند! چون در واقع از روی هم کپی می کنند. با یک نوع دیدگاه فیلم می سازند که یا خیانت زن و مرد به یکدیگر است یا عشق های مثلثی! سینمای ایران بیشتر در زمینه خیانت و ارتباطات ناسالم است. در این چند وقت اخیر یک فیلم سالم و خوب دیدم که «شبی که ماه کامل شد» خانم آبیار است که واقعا آن را می پسندم. خیلی هم دلم می خواهد فیلم «سرخپوست» را ببینم چون خیلی از آن تعریف شنیدم و این فیلمها خستگی آدم را کم می کند.

مرجانه گلچین

«مرجانه گلچین» در ادامه گفتگو با آوینی فیلم گفت: کاملا اعتقاد دارم که شکوفایی سینمای ایران در دهه های 60 و 70 بود. بزرگان سینمای ایران فیلم می ساختند که آثارشان تاریخ مصرف ندارند. اما الان تنها عده خاصی هستند که هر کاری انجام می دهند. البته مافیا در همه جا هست منتهی در اینجا همه چیز غلوآمیز و بزرگ است. سینمای ایران به شکل وحشتناکی انحصاری شده است. عده ای آمدند و گفتند چون حمایت دولتی وجود ندارد، بهتر است بخش خصوصی فعال باشد. سرمایه گذار بخش خصوصی هم تیم خاص خود را تشکیل می دهد که تولید کننده و پخش کننده و کارگردان و بازیگران همه داخل یک تیم هستند. سرمایه گذار خصوصی سینمای خودش را دارد. یکسری عوامل خاصی هستند که بصورت چرخشی همه جا هستند و این خیل عظیم نارضایتی و بی عدالتی و حال بد همکاران ما از اینجا به وجود آمده است.

این بازیگر شناخته شده افزود: متاسفانه خیلی از همکاران ما به دلیل بی عدالتی ها مقابل هم قرار گرفتند و جو ناسالمی به وجود آمده است که بوی بدی به مشام می رسد که اصلا خوشایند نیست. مثلا اگر من سالی یک یا دو کار نداشته باشم، دیگر نمیتوانم خرج زندگی را متحمل شوم.

مرجانه گلچین

«مرجانه گلچین» در پاسخ به اینکه آیا در تلویزیون هم باندبازی برای انتخاب بازیگران وجود دارد، به آوینی فیلم گفت: در تلویزیون همه چیز را مخاطبان تعیین می کنند و باندبازی نیست. اما باندی در بیرون وجود دارد که از سینما به تلویزیون می آیند و بعد هم به تئاتر می روند. آنها همه جا هستند و در تئاترهای عظیم و آنچنانی بازی می کنند که بودجه های بالایی دارد. پس چه کسی باید جواب این همه اعضای صنف بازیگران را بدهد که سالهاست بیکار مانده اند؟ اکثر بچه های ما حالت افسردگی پیدا کرده اند چون هیچ وقت کار ندارند و برخی ها بطور مداوم در سینما و تئاتر و تلویزیون کار می کنند.

مرجانه گلچین

بازیگر سریال «زیرزمین» درباره تفاوت بازیگری در سینما با تلویزیون گفت: مگر همین افرادی که سینما را در دست گرفتند، بازیگرانی نبودند که از تلویزیون به سینما رسیدند. چرا رسانه ها انگ کلیشه ای بودن و زرد بودن را به آنها نسبت نمی دهند؟! بلافاصله که کارهای ما در تلویزیون مورد اقبال مردم واقع می شود، انگ کلیشه ای بودن می زنند و نسبت به بازیگران تلویزیون موضع می گیرند. مگر کار یک بازیگر ارتباط با تماشاگر نیست؟ مگر من نباید در رسانه ای باشم که مردم من را دوست دارند؟ چرا این موضوع به مجاز خیلی ها خوش نمی آید؟! چرا به شکل تخصصی نسبت به بازیگران نمی نویسند تا مشخص شود آیا آنهایی که این همه کار در سینما و تئاتر و تلویزیون بازی می کنند کلیشه ای هستند یا من که مخاطب تلویزیونی دارم. کدام رسانه توانسته نقش ها را آنالیز کند؟ فقط به شکل کلی چیزهایی می نویسند. وقتی من و آقای مهران غفوریان و یوسف تیموری نباشیم، چه کسی می خواهد مردم را سرگرم کند؟ کدام یک از اینها می توانند با این همه محدودیت های تلویزیون اقبال مردمی داشته باشند؟ تلویزیون که مثل سینما بدون محدودیت نیست. در تلویزیون نمی شود هر طوری حرف زد. بازیگر نباید طنازی بدنی داشته باشد ولی در سینما با تمام ترفندها بازیگر می تواند جذابیت ایجاد کند.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.