يكشنبه, 27 مرداد 1398
کد خبر: 11555
حسین پارسایی و باز هم تئاتر لاکچری و باز هم زیرپا گذاشتن ها!

از قالتاق بازی شخصیت ها تا تخریب اخلاق عمومی و پناه‌بردن به شوخی جنسی!

آوینی فیلم: حسین پارسایی، مدیر آشنای حوزه های سینما و تئاتر را آغازگر جریان مسموم «تئاتر لاکچری» در ایران می دانند. صرف هزینه های بالا و استفاده از چهره ها و انتخاب سالن های مجلل، نمایش های اخیر «پارسایی» را به تهدیدی برای ادامه حیات نمایش های روی صحنه تبدیل کرده است. «مولن روژ»، آخرین کار پارسایی با حضور دو چهره آشنای سریال «پایتخت» ادامه مسیر این مدیر نزدیک به بدنه دولتی است که انتقاداتی را به دنبال دارد.
آوینی فیلم

حسین پارسایی که انگار محدودیتی برای صرف منابع مالی و استفاده از نمایش های پرهزینه ندارد، بعد از کارگردانی نمایش های لاکچری «بینوایان» و «الیور توئیست» به سراغ «مولن‌ روژ» رفت. مدیر اسبق شبکه نمایش خانگی اما در گفتگو با روزنامه صبح نو عنوان «لاکچری» را به کل رد کرده و میگوید: «من اصلا عنوان لاکچری را قبول ندارم و اصلا چیزی در تئاتر به‌عنوان لاکچری وجود ندارد. اگر هم این واژگان ابداعی، دست‌مایه و سوژه‌ای برای اخبار می‌شود، احساس می‌کنم تعریف درستی از لاکچری نشده است». او درباره نمایش مولن‌ روژ هم توضیح می‌دهد: «قبل از بینوایان، قرار بود این نمایشنامه را با تنابنده و مهران‌ فر کار کنم و تجربه مشترک کمدی داشته باشیم تا اینکه بالاخره فرصت دست داد و در طول تمرین‌ها، درکنار آرش عباسی با اتودها و بداهه‌پردازی‌های این دو بازیگر متن تکمیل شد و نمایشنامه‌ای که سال پیش نوشته شده بود، با کمک نویسنده به‌ روز شد».  پارسایی در «مولن روژ» به سراغ زوج آشنای »جموعه پایتخت؛ محسن تنابنده و احمد مهران‌ فر رفت ولی شخصیتی متمایز از آن ها ساخت که مهمترینش «قالتاق بازی» است! چنان که یکی از کاربران سایت تیوال نوشته است: «چرا واقعا آقای تنابنده؟ چرا تا این حد ابتذال؟»

نمایش مولن روژ

جالب است بدانید این دو چهره که در مجموعه «پایتخت» با شخصیت‌های صاف و صادق و لهجه مازندرانی‌ شان شناخته شده‌اند، در نمایش «مولن‌روژ» در قالب دو شخصیت دزد، منحرف و سازنده مشروب تقلبی ظاهر می‌شوند که لهجه‌های دو شهر قم و کاشان را گرفته‌ اند! کارگردان این نمایش درباره دلیل استفاده از این زوج هنری و شهرت و محبوبیت‌شان درنتیجه دیده‌شدن سریال «پایتخت» می‌گوید: «البته ما سال‌ها دوست و هم‌کلاس بودیم و قبل از اینکه به این اوج شهرت برسند، قرار بود باهم کار کنیم. این وعده به سال‌های گذشته برمی‌گردد؛ اما طبیعتا شهرت، محبوبیت و تجربه قبلی آن‌ها در اجرای ما هم مؤثر بوده است».

نمایش مولن روژ

به‌ نظر می‌رسد در آثار اخیر حسین پارسایی، کشاندن تماشاگر بیشتر به سالن تئاتر و بازکردن پای مخاطب عام اهمیت ویژه‌ای داشته است. این موضوعی است که تعدادی از کاربران سایت تیوال موردتوجه قرار داده‌اند و حتی التزام‌نداشتن سالن‌داران به جلوگیری از ورود افراد کمتر از 15 سال را با وجود ممنوعیت اعلام‌شده، محصول همین نوع نگاه دانسته‌اند. یکی از آن‌ها در‌این‌باره می‌نویسد: «انگار رفته بودم مدرسه ابتدایی، نه تئاتر! جالب بود که نوشته‌اند محدودیت سنی دارد؛ اما خانواده‌ها به‌هیچ‌عنوان توجه نکرده بودند و جالب‌تر اینکه موقع ورود هم برای مأموران اصلا مهم نبود. مهم این است که صندلی فروش رفته است. موضوع مهم فقط تجارت است. چطور یک نفر قبل از تهیه بلیت به موضوع داستان و شروط خرید توجه نمی‌کند؟ چرا فکر می‌کنند هر تئاتر کمدی، یعنی تئاتر روحوضی است؟ خدا رحم کرد که این تئاتر را با مادرم نرفتم؛ وگرنه از شدت خجالت تا چند روز نمی‌توانستم با مادرم حرف بزنم. شکر خدا با برادرم بودم. حالا نمی‌دانم آن کودک هشت‌نه‌ساله چه سوالاتی امشب بعد از تئاتر برایش پیش میاد!»

نمایش مولن روژ

برخی دیگر از نظرات مردم نشان می‌دهد برخلاف تصور ترتیب‌دهندگان، نمایش از واقعیت مخاطبان تئاتر هم به دور است. پارسایی در پاسخ به این پرسش که «مخاطب نمایش «مولن‌روژ» را چه تیپی از جامعه می‌داند و انتظار دارد کدام قشر از آن استقبال کند؟» می‌گوید: «جامعه هدف من، عموم مردم و همه اقشار هستند. معمولا در همه نمایشنامه‌هایی که کار کرده‌ام، کوشیده‌ام همه اقشار را جذب کنم. بعضی برای کنجکاوی می‌آیند و بعضی از سر علاقه؛ اما من مرزی قائل نیستم». این اظهارات نشان می‌دهد عرف و اخلاق استاندارد غالب جامعه در چنین رویکردی باید مدنظر قرار گیرد. با‌این‌حال، یکی از کاربران دیگر پس از تماشای این نمایش در سایت تیوال می‌نویسد: «این دیگر چی بود! رگباری از شوخی‌های جنسی و جنسیتی. به‌نظرم خود دست‌اندرکاران هم فهمیدند آنچه اجرا می‌شود، دقیقا به حالت جنگ شبانه است و در سینما مفهوم دارد، نه جای دیگر. ناهماهنگی‌ها، سوت‌های آزاردهنده بلندگوها، تأخیر و... که میان اجرا گم شد. ارسطو و نقی با لهجه کاشی و قمی و دیگر هیچ!» کاربر دیگری نیز درباره همین ابعاد عرفی و اخلاقی معترض است و می‌نویسد: «نمایش واقعا افتضاح بود. بیشتر از 20 دقیقه نتوانستم این حجم از ابتذال را تحمل کنم و از همه تأسفبارتر اینکه بخشی از مردم برای آن حجم از ابتذال و ادای کلمات رکیک جنسی کف هم می‌زدند که انگار چه نطق بامعنایی ادا شده است. سطح این کار آنقدر پایین بود که به‌قول یکی از دوستان نمایشی در سطح نمایش‌های خنده‌داری است که تو سینماهای دست‌چندم دیده می‌شود. خوب است ایران هنوز ممیزی دارد؛ وگرنه نمی‌دانم در تئاترهای اینچنینی دیگر چه چیزهایی می‌خواست بیان شود. من به‌عنوان خانم فقط حالم هر لحظه خراب و خراب‌تر می‌شد و از نمایشی که فقط برای خنده به مبتذل‌ترین شکل ممکن بیننده را به سطح دیالوگ‌های تماما فاحشه‌خانه‌ای در سطح اجتماع پایین می‌کشید، فقط تأسف خوردم و این نمایش پوچ را ترک کردم». این در حالی است که کارگردان مدعی است این نمایش برای عموم جامعه توصیه‌شدنی است که نشان‌دهنده فقدان مخاطب‌شناسی درست و هوش ارتباط و تعامل با تماشاگران است. 

نمایش مولن روژ

برخی کارشناسان حوزه طنز در ادبیات نمایشی معتقدند که انباشته‌کردن متن از شوخی‌های جنسی و رکاکت اروتیک، محصول ضعف خلاقیت در خلق لحظات کمیک و طنز در انبوه محتواهای دیگر است. پارسایی ضمن تکذیب این موضوع که «مولن‌روژ» نمایشی مملو از شوخی‌های جنسی رکیک است، درباره این موضوع بیان می‌کند: «مسأله ما اصلا توانایی یا ناتوانی در خنداندن مردم نیست. ما اصلا قرار نیست در مولن‌روژ کسی را بخندانیم. شخصیت‌های ما در موقعیتی قرار دارند که اوج فاجعه و تراژدی انسانی است و ما اتفاقا به چیزی می‌خندیم که باید برای آن گریه کنیم!» از او می‌پرسیم معنای این حرف آن است که «مخاطب در تمام طول نمایش به‌اشتباه دارد به موقعیت‌ها و دیالوگ‌ها می‌خندد؟»؛ اما کارگردان این نمایش مدعی می‌شود: «این عادت ماست که در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که دربرابر اتفاقات شوم اطراف‌مان آنقدر بی‌توجه شدیم که نه‌تنها از آن‌ها متأثر نمی‌شویم، بلکه به آن می‌خندیم».


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.