دوشنبه, 27 خرداد 1398
کد خبر: 11229
اجرای نمایشی با موضوع تجاوز به محارم در ماه مبارک رمضان در یک سالن خصوصی!

بی شرمی روی صحنه نمایش

آوینی فیلم: از هفته پایانی اردیبهشت ماه نمایشی روی صحنه یکی از سالن های خصوصی رفته است که حتی طرح موضوعش هم در فضای اعتقادی و فرهنگی جامعه ایران همراه با شرم است. موضوع تجاوز به محارم وقتی به راحتی در قالب نمایشی به صحنه میرود و برخلاف ادعای کارگردانش به جای نگاه آسیب شناسانه، به نوعی قبح شکنی میکند، نشان دهنده عدم وجود هرگونه نظارت از سوی اداره کل هنرهای نمایشی ارشاد است.
آوینی فیلم

از هفته پایانی اردیبهشت ماه نمایشی روی صحنه یکی از سالن های خصوصی رفته است که حتی طرح موضوعش هم در فضای اعتقادی و فرهنگی جامعه ایران همراه با شرم است. موضوع تجاوز به محارم وقتی به راحتی در قالب نمایشی به صحنه میرود و برخلاف ادعای کارگردانش به جای نگاه آسیب شناسانه، به نوعی قبح شکنی میکند، نشان دهنده عدم وجود هرگونه نظارت از سوی اداره کل هنرهای نمایشی ارشاد است.

«بختک» به کارگردانی و تهیه کنندگی آناهیتا زینی‌وند با ادعای آسیب شناسی اجتماعی به سراغ یکی از ناهنجارترین اتفاقات در جامعه ایرانی میرود. این نمایش که به نوعی میتواند تداعی گر موضوع فیلمهای توقیفی «خانه دختر» و «ارادتمند؛ نازنین، بهاره، تینا» در سینمای ایران باشد، به موضوع تجاوز خانوادگی میپردازد. در خلاصه داستان این نمایش آمده است: «بختک روایتی است مستند و خاطره ای زنده که همچون سایه شومی همه ابعاد زندگی دختران ما را در بر گرفته است. سکوت و تحمل تنهایی درد، تنها چاره نیست. چاره فریاد است و ما روایت کنندگان این فریادیم.» اما برخلاف این ادعا، چنین فهمی از نمایش به وجود نمی آید و تنها طرح مساله ای ممنوعه به شکلی عریان روی صحنه نمایش است. نکته شرمسارانه را میتوان حتی در اظهارات آناهیتا زینی وند، کارگردان و تهیه کننده بختک هم پیدا کرد که چندی پیش در گفتگو با ایسنا اعتراف به موضوع نمایش خود کرد. نمایشی که با ادعای دادخواهی از حقوق دختران و زنان به طرح مساله ای غیرعرفی در جامعه ایران میپردازد و کارگردان بدون درنظرگرفتن الزامات اخلاقی در جامعه دینی ایران درصدد طرح مساله ناهنجار «تجاوز جنسی از سوی محارم» دست میزند.

نمایش بختک

هر چند کارگردان این نمایش با ادعای بررسی آسیب های اجتماعی و تحقیق درباره مستندات این موضوع اقدام به اجرای این نمایش کرده است اما مساله اصلی این است که این بحث تا چه حد در قالب نمایشی قابل عرضه برای عموم است و همچنین نمایش بختک تا چه میزان توانسته است به درستی در این زمینه آسیب شناسی کند. آیا نمایش فوق نه تنها موجب کاهش آسیب ها نخواهد بود بلکه موجب اشاعه و تبلیغ این جریان مسموم نخواهد شد؟!

نمایش بختک از طریق هفت داستان به هم پیوسته و اپیزودیک به سبک سینمایی به آسیب دیدگان این جریان میپردازد اما نکته مغفول مانده عدم وجود هرگونه کار کارشناسی و توجه به ظواهر این رخداد است. به گزارش آوینی فیلم، جدا از طرح ناپخته و موضوع ممنوعه ای که بختک دنبال میکند، دو نقد دیگری که میتوان به اداره کل هنرهای نمایشی وزارت ارشاد وارد دانست، یکی عدم تناسب این نمایش ناهنجار در ماه مبارک رمضان است و موضوع دیگر همان عدم کنترل برای ورود کودکان و نوجوانان است. هر چند در زمان تهیه بلیت نمایش محدودیت سنی برای افراد زیر 18 سال تعیین شده ولی همانگونه که این روش محدودسازی در سینمای ایران عملی نیست و جنبه معکوس دارد، در این نمایش هم ورود افرادی با رده های سنی مختلف به راحتی انجام میشود.

آنچه پیدا است در سالهای اخیر ورود سالن های خصوصی به چرخه نمایش جدا از برخی مزایا، مشکلات بسیاری داشته است و افزایش تعداد اجراها باعث عدم کنترل لازم از سوی مسئولان شده است. «بختک» نیز که در سالن تازه تاسیس مهرگان به صحنه میرود، شامل همین موضوع میشود و نیاز به ورود جدی مسئولان امر به این مقوله غیرفرهنگی دارد.

 


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.