يكشنبه, 31 شهريور 1398
کد خبر: 11100
گفتگوی آوینی فیلم با کامبیز دیرباز بازیگر مطرح سینما و تلویزیون

بازیگر در سینمای ایران به هیچ عنوان عامل فروش فیلم نیست

آوینی فیلم: «کامبیز دیرباز» در سالهای اخیر تبدیل به یکی از محبوب ترین بازیگران کشورمان شده است و در میان مخاطبانی در سنین مختلف طرفداران زیادی دارد. بازی اش این شبها در سریال «شرایط خاص» از شبکه سه سیما در حال پخش است و به زودی هم با سریال متفاوت «گاندو» با مخاطبان خواهد بود. «آوینی فیلم» به این بهانه ها مصاحبه ای  طولانی با وی درباره کارنامه بازیگری اش انجام داده است.
آوینی فیلم

«کامبیز دیرباز» در سالهای اخیر تبدیل به یکی از محبوب ترین بازیگران کشورمان شده است و در میان مخاطبانی در سنین مختلف طرفداران زیادی دارد. بازی اش این شبها در سریال «شرایط خاص» از شبکه سه سیما در حال پخش است و به زودی هم با سریال متفاوت «گاندو» با مخاطبان خواهد بود. «آوینی فیلم» به این بهانه ها مصاحبه ای  طولانی با وی درباره کارنامه بازیگری اش انجام داده است.

نقش تان در سریال شرایط خاص چه تفاوتها و مزیت هایی نسبت به نقشهای قبلی داشت که پذیرفتید باز هم با یک سریال تلویزیونی همکاری کنید؟

من خیلی خط کشی برای بازی در سینما و تلویزیون ندارم. یعنی همیشه از متن و نقش خوب استقبال کردم. برای همین هیچ وقت به این فکر نکردم که در یک زمان مشخص فقط در سینما یا تلویزیون باشم. برای همین وقتی نقش متفاوت و خوبی به من در سریال «شرایط خاص» پیشنهاد شد به این فکر نکردم که مدیوم تلویزیون است و باید بازی نکنم. به هر حال وحید امیرخانی، کارگردان جوانی است که تحصیلات سینما دارد و من کارش را در فیلم «در مدت معلوم» دیده بودم و نوع نگاهش را به طنز قبول داشتم. اندازه سلیقه او به طنز موقعیت را می پسندم و با توجه به فیلمنامه خوبی که خواندم، پذیرفتم که در سریال شرایط خاص بازی کنم.

کامبیز دیرباز

پیشنهادی برای نقش تان به نویسنده و کارگردان سریال هم داشتید؟

عدم تطابق سلیقه بین ما در ابتدا وجود داشت ولی بعد از چندین جلسه و حدود یکماه پیش تولید، سلیقه های ما یکی شد و شروع کردیم به کار کردن و تا روز آخر هم فیلمنامه مدام در حال بازنویسی و تغییر از طرف وحید امیرخانی و نویسنده بود تا اینکه حاصلش چیزی شد که این شب ها مردم از تلویزیون می بینند.

کامبیز دیرباز

گفتید که تفاوتی میان بازی در تلویزیون یا سینما در نظر نمی گیرید. اما به نظر میرسد مردم شما را بیشتر با سینما و به خصوص بازی در فیلم اخراجی ها و آن نقش متفاوت می شناسند. درست است؟

نمیدانم. به هر حال من از بیست سال پیش که این کار را شروع کردم، تقریبا یکی در میان در سینما و تلویزیون بودم. مثلا با فیلم «دوئل» آقای درویش شروع کردم و بلافاصله بعدش سریال «تب سرد» را داشتم. بعد فیلم «به نام پدر» آقای حاتمی کیا را بازی کردم بعد بلافاصله سریال «در چشم باد» آقای جوزانی را داشتم. تقریبا سعی کردم که پیشنهادهای خوب تلویزیون یا سینما را از دست ندهم.

بین بازی در فیلمهای کارگردانهای مطرح مثل آقایان درویش و حاتمی کیا و جوزانی و بعضی از فیلمسازان ناشناخته هم توازنی برقرار کردید؟ استراتژی خاصی برای اینکه بازیگر تجاری یا هنری بمانید به کار می برید تا مخاطبان مختلف را پوشش بدهید؟

به هر حال در کارنامه همه بازیگران دنیا هم فیلمهای تجاری هست و هم فیلمهای هنری. کسی که از این راه زندگی اش را میگذراند و کارش بازیگری است، ناچار است که به همه چیز فکر کند و برای همین خیلی نمیشود از یک بازیگر انتظار داشت که فقط یکسری فیلمهای یکدست و با فیلمسازان بزرگ را کار کند. بازی در بعضی از فیلمها اجتناب ناپذیر است. یک قانونی را از روز اول برای خودم در نظر گرفتم و بزرگانی مثل آقای احمدرضا درویش به من یاد دادند که اگر یک کارگردان بزرگ و صاحب نام به تو پیشنهاد یک نقشی را میدهد، باید بدانی که قبل از تو نشسته و به این قضیه فکر کرده است. درست است که فیلمنامه خیلی مهم است و اولین اولویت من برای پذیرفتن یک کار است ولی اگر این فیلمنامه از طرف یک کارگردان صاحب نامی مثل آقای درویش به آدم پیشنهاد شود، بازیگر باید تا حد زیادی مطمئن باشد که انتخاب کاملا با فکر بوده است. این یک وضعیت ویژه است ولی با کارگردانهایی که تازه کارشان را شروع میکنند حتما باید فیلمنامه را قبل از پذیرش نقش بخوانم.

اگر در یک شرایط عادی و بدون معذوریت مالی بودید، بعضی از نقشها را می پذیرفتید؟

همه بازیگران در یک شرایطی قرار می گیرند که باید انتخاب شوند و ممکن است بعضی از پیشنهادات آن چیزی نباشد که فکر میکنند یا اینکه نتیجه آن فیلم یا سریال برخلاف انتظارشان باشد. قرار نیست همه فیلمهای کارنامه من جزو بهترینها باشد یا تبدیل به پرفروش ترین فیلم تاریخ سینما مثل اخراجی ها شود یا قرار نیست که فیلم بزرگی مثل دوئل باشد یا یکی از بهترین فیلمهای دفاع مقدس باشد مثل به نام پدر. مخاطبان شما باید بدانند که یک بازیگر نیت این را ندارد که در فیلم ضعیفی بازی کند و هزار و یک مساله در روند تولید پیش می آید که نتیجه کار را به شکل دیگری درمی آورد.

شما پای کارهایی که بازی کردید، هستید؟ مثل فیلم «تخته گاز» که پارسال اکران شد و نه در گیشه موفق بود و نه مورد پسند منتقدان قرار گرفت.

نمیخواهم پاک کن بردارم و بعضی از فیلمهای کارنامه ام را پاک کنم. یکسری از فیلمها را آدم مانور بیشتری میدهد چون تعلق خاطر بیشتری دارد. یکسری از فیلمها آن چیزی که میخواسته در نمی آید. نمیخواهم درباره فیلم خاصی صحبت کنم اما ما بازیگریم و انتخاب شونده و باید پیشنهادات خوبی به ما بشود تا از میان آنها بتوانیم انتخاب داشته باشیم.

برخلاف بعضی از بازیگران روحیه جسارت آمیزی برای بازی در نقشها و کارهایی را دارید که شاید تبعاتی هم داشته باشد. مثل بازی در فیلمهای سیاسی یا بازی در فیلمهای عامه پسند که هیچ وقت هم بابت بازی در آنها اظهار پشیمانی نکردید. همین روحیه هم باعث شده که در بین طیف های مختلف طرفدارانی داشته باشید.

ما از روز اول در دانشکده بازیگری یاد گرفتیم که چه بهتر است در دنیای بازیگری فضاهای مختلفی را تجربه کنیم. در واقع ژانرهای مختلف و موضوعات مختلف یکی از تجربیات بازیگری است که باعث میشود بازیگر وارد دنیاهای مختلفی بشود. وقتی فیلمنامه ای به من پیشنهاد میشود، به هزار و یک چیز فکر میکنم. ولی مثلا اگر الان به من ژانر وحشت پیشنهاد شود شاید نپذیرم. 2 تا کار وحشت کردم که فیلم کلبه و فیلم «جنون» از آقای قدکچیان است که چون اکران نشده، نتیجه کار را نمیدانم. اسم این فیلم قرار بود عوض شود و از اساتید کار شنیدم که فیلم خوبی درآمده. امیدوارم مشکلاتش حل شود و اکران شود. ولی وقتی فیلم کلبه را بازی کردم فکر میکردم که بضاعت ساخت فیلم ترسناک را داریم که اینطور نشد و شاید خود جواد افشار هم نخواهد دیگر این ژانر را امتحان کند.

کامبیز دیرباز

آن تجربه ها باعث آشنایی شما با آقای جواد افشار و ورود شما به پروژه تلویزیونی «گاندو» شد. درباره تولید این سریال امنیتی بگویید.

من قبل از اینکه بخواهم فیلم کلبه را برای جواد افشار بازی کنم، تله فیلم «کیلومتر 14» را بازی کردم که در زمان خودش کار نوع آوری بود و فکر میکنم اولین بار بود که برای روزهای 14 و 15 خردادماه میخواست کار خط شکنی باشد و به خاطر استقبالی که شد، قسمت دوم آن را هم ساختیم که دومی را آرش قادری کار کرد. سریال دیگری هم قرار بود با جواد افشار به اسم سلطان کار کنیم که در شب آخر پیش تولید، کار خوابید. برای همین جواد افشار را از خیلی وقت پیش می شناختم. در سریال «گاندو» به عنوان مهمان پروژه حاضر شدم و نقش زیادی ندارم. ولی به نظرم کار متفاوت و خوبی میشود. انشاء الله صحبتهایی شده که اگر فصل دوم گاندو نوشته و ساخته شود، کاراکتر من که در فصل اول به شکل سایه وار وجود دارد، در فصل دوم قصه را پیش ببرد.

علت اینکه در فصل اول سریال گاندو نقش کوتاهی دارید، به درخواست خودتان و به خاطر مشغله کاری تان بود؟

خیر. با صحبتی که با جواد افشار و آرش قادری نویسنده فیلمنامه داشتیم، این شکلی بود که ترجیح دادیم که پتانسیل این نقش را نگه داریم برای فصل دوم سریال.

شما در یکی از پرفروش ترین فیلمهای تاریخ سینمای ایران یعنی «اخراجی ها» بازی کردید. خودتان را بازیگر رکوردزنی در گیشه می دانید؟ و به نظرتان بازیگران استار تا چه حد میتوانند فروش یک فیلم را تضمین کنند؟

شاید این حرفی را که میزنم، همکاران بازیگر من خیلی خوششان نیاید. ولی من اعتقاد دارم که بازیگر در سینمای ایران به هیچ عنوان عامل فروش فیلم نیست. حالا اگر رکوردی ثبت میشود متعلق به مجموعه یک کار است. حتی شاید نشود فقط به اسم کارگردان ثبتش کرد. از نویسنده تا فیلمبردار یک فیلم و نوع اکرانش همه در فروش بالا و رکوردزنی تاثیر دارد. مثال میزنم. اگر فیلم مارمولک با آن سرعت از پرده ها پایین نمی آمد شاید یک رکوردی به جا میگذاشت که حالا حالاها فیلمی نمیتوانست به آن برسد. بنابراین خیلی من قائل به این رکوردها نیستم. ولی خیلی خوشحالم که این رکوردها هر سال دارد جابجا میشود. این یعنی مردم ما فیلم می بینند. این اتفاق خوشایندی است. حالا به اسم هر بازیگری نوشته شود. یک زمانی به اسم من بود. الان به اسم رضا عطاران نوشته شود یا به اسم نوید محمدزاده و هر بازیگر دیگری نوشته شود، نشان میدهد که چرخ سینمای ایران می چرخد و این به نظرم خوشحال کننده است.

کامبیز دیرباز

در پایان گفتگویمان درباره تجربه تئاتری تان بعد از 12 سال بگویید که از چند روز دیگر به صحنه میرود.

متاسفانه 12 سال فاصله میان کارهای تئاتری ام افتاد و قرار است در نمایش «مار بازی» باز هم به صحنه بروم. این روزها خیلی خوشحال و هیجان زده برای شروع اجراها هستم. بعد از این همه سال متنی به من در تئاتر پیشنهاد شد که قبول دارم. حرفی را در قالب فضای طنزگونه میزند که در نهایت این طنز تبدیل به لبخند تلخی میشود به خاطر اینکه مشکلات زوجهای جامعه را روانشناسی و موشکافی میکند. امیدوارم نمایش «مار بازی» با استقبال مخاطبان مواجه شود چون در ماه مبارک رمضان اجرا میرویم و امیدوارم این تلاقی تاثیر منفی در استقبال مخاطبان نگذارد.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.