چهارشنبه, 4 ارديبهشت 1398
کد خبر: 10480
گزارش آوینی فیلم از موارد انحرافی در سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر

تلاش جشنواره فیلم فجر برای رسمیت بخشیدن به خوانندگی زنان!

در نقطه مقابل ادعای دروغین فاطمه معتمدآریا در افتتاحیه سی و هفتمین جشنواره فیلم فجر، این گروه معارض بوده که در چهل سالگی انقلاب همانند چهل سال گذشته تلاش کرده تا جریان انحرافی را با پروپاگاندای رسانه ای وارد فضای جامعه کند. نمونه اش انواع فیلمهای منحرفانه ای است که این روزها در سینماهای جشنواره فجر می بینیم. البته خیلی از رسانه ها به علت ارتباط با روابط عمومی جشنواره و ترس از حذف شدن، سکوت اختیار کردند و نقدی نمیکنند و برخی هم دردمندانه از این وضعیت شاکی هستند.
آوینی فیلم

چه کسی باید پاسخگوی انتخاب فیلمهای سی و هفتمین دوره جشنواره فجر باشد؟ دبیر جشنواره با انتخاب اعضای هیات انتخاب همه چیز را به گردن آنها می اندازد. هیاتی که نشان داد هیچ دغدغه اخلاقی و نسبت انقلابی ندارد و به راحتی فیلمهایی با موضوعات غیراخلاقی و غیرشرعی و غیر ایرانی را برای چهلمین سال انقلاب در مهمترین جشنواره سینمایی کشور انتخاب میکند. این هیات که متشکل از تعدادی مدیر و منتقد و سینماگر بوده است، حالا چه پاسخی برای انتخاب فیلمی دارد که ترویج چندهمسری میکند یا ازدواج سفید را برای نسل آینده پیشنهاد میکند یا انتخاب فیلمی که به جنگ هشت سال دفاع مقدس این مردم میرود. از طرفی وقتی فیلم جدید کارگردان یک خانواده محترم با لابی گری در بخش فیلم اولی ها جا گرفت و تهیه کننده همان فیلم ضدایرانی عضو هیات داوری جشنواره سی و هفتم شد، مشخص گردید که مجریان جشنواره فجر چه خوابی برای چهل سالگی انقلاب دیده اند. خوابی که دارد این روزها تعبیر میشود، وقتی هر روز انواع فیلمهای منحرفانه، دروغین، سرد و غیرمردمی را در جشنواره فجر می بینیم.

fylmsynmyyrwzhynrnjy1.jpg

به گزارش آوینی فیلم، روز گذشته(شنبه) باز هم فیلمهایی در سینمای رسانه به نمایش درآمد که نه تنها نسبتی با انقلاب و چهل سالگی اش نداشت، بلکه با سینما و ارزشهای هنری هم فاصله داشت. نمایش فیلم روزهای نارنجی ساخته آرش لاهوتی که با حمایت های دولتی به اینجا رسید و فیلم مسخره باز و زهرمار نشانه ای دیگر از ناتوانی هیات انتخاب جشنواره فجر بوده است که اقدام به انتخاب فیلمهایی کرده که نسبتی با این کشور و سینمایش ندارد. فیلم روزهای نارنجی با نگاهی فمینیستی و مواجهه جنسیتی نه تنها نمیتواند همخوان با فرهنگ ایرانی باشذ، بلکه در حال ترویج یک زندگی گسسته برای خانواده ایرانی است. جالب اینکه یکی از نویسندگان این فیلم، جمیله دارالشفایی است که قبلا در جریان اتفاقات سال ۱۳۸۸ به همراه برادر فراری و خواهرش بازداشت شدند و با این حال نویسنده یک سریال تلویزیونی برای ماه رمضان سال گذشته شد و در زمان پخش سریال رهایم نکن، عكس پروفايل بي حجابش را هم منتشر کرد! فیلم زهرمار به کارگردانی جواد رضویان به سراغ مداحان رفته و هیات های مذهبی را مورد تسمخر قرار میدهد و نویسنده فیلمنامه این کار هم «پیمان عباسی» است که قبلا در زمان نمایش فیلم «یادم تو را فراموش» به کارگردانی علی عطشانی در سی و پنجمین جشنواره فیلم فجر گفته بود که از طرح فیلمنامه های خیانت لذت میبرد چون از آن پول درمی آورد! جالب اینکه در طرح اولیه به جای مداح، یک روحانی قرار داشت که در چنگ یک زن بدکاره درمی آید و عاشقش میشود! فیلمنامه ای که چندسال مجوز نمیگرفت و جواد نوروزبیگی، تهیه کننده پرنفوذی که مارموز سیاسی را در اکران داشت، مجوزش را گرفت. فیلم سینمایی مسخره باز هم که کلی درباره اش تبلیغ شده بود، یک فیلم خسته کننده و کپی کارهای تئاتری همایون غنی زاده است.

اما نکته تاسف برانگیز برای سی و هفتمین دوره جشنواره فیلم فجر، گرایش هیات انتخاب و برگزارکنندگان به آثاری است که به نوعی مروج خوانندگی زنان هستند. از افتضاح مراسم افتتاحیه که برای اولین بار در تاریخ جمهوری اسلامی و در مهمترین رویداد هنری سال، تک خوانی زنان به شکل رسمی اجرا شد تا فیلمهایی که هر کدام به شکلی دنبال اجرایی کردن خواسته منحرفان هستند.

 

جشنواره فیلم فجر

برای افتتاحیه فجر و خوانندگی زن روی سن، روابط عمومی جشنواره فیلم فجر به شکلی فریبکارانه دست به دامن چند سینماگر وابسته شد و سعی کرد یک رفتار کاملا واضح را برعکس جلوه کند و به جای تکخوانی از همخوانی استفاده کند، در حالیکه صدای زن کاملا مشخص و واضح در حال خواندن ترانه بوده است. در فیلمهای متعددی هم این آوازخواهی رسمیت پیدا کرد و به راحتی توسط مسئولان ناظر سینمایی مجوز گرفت واز سد هیات انتخاب این دوره از جشنواره گذر کرد. فیلمهایی مثل «بنفشه آفریقایی» که فاطمه معتمدآریا در سکانسهای انتهایی و وقتی که با کاراکتر سعید آقاخانی و در کنار موتورش در حال مرور خاطرات هستند، معمتد آریا اقدام به خواندن ترانه ای قدیمی میکند. در فیلم کوتاه گسل، دختر جوان قبل از ارتکاب جرم، ترانه قدیمی گل گلدون را میخواند و مستند «نت‌ های مسی یک رویا» که ظاهرا باید فیلمی در دفاع از مردم مظلوم فلسطین باشد، تبدیل به داستانی درباره تلاش دختری برای خوانندگی میشود و این دختر بارها در حال اجرای ترانه های عربی است. اگر همه این موارد را کنار هم بگذاریم و آن را با مراسم افتتاحیه جشنواره فجر و برنامه ریزی مجری برنامه برای آوازخوانی زن پیوند بدهیم، خواهیم فهمید که همه اینها یک توطئه مشخص برای زیرسوال بردن ارزشهای انقلاب در چهل سالگی اش بوده است، وگرنه در دوره های پیش چه در اجرا و چه در فیلمهای جشنواره این همه انحراف مانند دوره سی و هفتم جشنواره نداشته ایم. این یک برنامه مشخص از طرف برگزارکنندگان جشنواره فیلم فجر برای مبارزه با ارزشهای انقلاب و خواست مردم است و نیاز به واکنشهای بیشتری از سوی دغدغه مندان فرهنگ و هنر دارد.


افزودن دیدگاه جدید

  • دیدگاه های ارسال شده توسط شما، پس از تایید در وب سایت منتشر خواهد شد.
  • پیام هایی که حاوی تهمت یا افترا باشد منتشر نخواهد شد.
  • پیام هایی که به غیر از زبان فارسی یا غیر مرتبط با خبر باشد منتشر نخواهد شد.